سختی ماندن و زندگی کردن در جهانی پر از مرگ:
فیزیکدانان میگویند مرگ حرارتی جهان حتمی است، اما زیستشناسان توضیح میدهند که خودِ زندگی، با مصرف انرژی و افزایش آنتروپی، مستقیماً به سوی مرگ پیش میرود. زندگی کردن، در واقع، یک شورش موقت و سازمانیافته علیه قانون دوم ترمودینامیک است. آیا این شورشِ گذرا، خود تعریف زیباییاش نیست؟
راهکار:
شاید بتوان این نگاه را با مفهوم «زیستن اصیل» مارتین هایدگر بازتعریف کرد: زندگی نه علیرغم مرگ، بلکه دقیقاً بهخاطر آگاهی از پایانپذیری است که معنا و فوریت مییابد.