من مینویسم، تو بخوان؛ نوشتن و ماندگاری بعد از مرگ:
مغز هنگام خواندن روایت، فقط رمزگشایی متن نمیکند؛ نورونهای آینهای بخشهایی از مغز را فعال میکنند که انگار خود خواننده آن تجربه را زندگی کرده است. به همین دلیل هر بار خوانده شدن یک نوشته، نویسنده را در ذهن خواننده بازسازی میکند. نوشتن قدیمیترین تلاش بشر برای فریب مرگ است: بدن میمیرد، اما روایت تا وقتی خواننده دارد زنده میماند. آیا نویسنده فقط در نگاه خواننده است که وجود پیدا میکند؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویه نظریه مرگ مؤلف خواند: نویسنده با پایان نوشتن کنار میرود و این خواننده است که با هر بار خواندن، معنا و زندگی متن را تازه نگه میدارد؛ پس «بمون» شاید نه فقط خطاب به یک نفر، که خطاب به هر خوانندهای است که اجازه نمیدهد روایت بمیرد.