مایه گذاشتن از قلب

چرا همیشه اونی که از قلبش مایه می‌ذاره می‌بازه؟:

در اقتصاد رفتاری به این «مغالطه هزینه هدر رفته» می‌گویند: چون از قلب سرمایه گذاشته‌ایم، حتی وقتی رابطه سمی می‌شود، بیشتر می‌مانیم. مغز درد عاطفی را در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کند که درد فیزیکی را حس می‌کند؛ قشر کمربندی قدامی. اگر قلب سرمایه است، چرا اوراقش را در بازار غیرمتقابل خرج می‌کنیم؟

راهکار:

در روانشناسی به این «قمار دلبستگی» می‌گویند: مایه گذاشتن از قلب، اکسی‌توسین ترشح می‌کند و حس معنا می‌دهد؛ اما مغزِ انسان ضرر را پرقدرت‌تر از سود پردازش می‌کند. باخت اغلب نه از دل، بلکه از نبود رابطه متقابل است.