معشوقه خیالی

شعر بی‌معشوق: دیوانگی یا آزادی؟:

در روان‌شناسی، عشق شاعرانه‌ای که معشوق بیرونی ندارد را «لیمرنس بدون هدف» می‌نامند. مغز تو همان دوپامینی را ترشح می‌کند که گویی او واقعی است؛ تو معتاد شیمیایی خیال خویشی. جالب است بدانی بسیاری از بزرگترین اشعار فارسی، خطاب به معشوقی کاملاً خیالی سروده شده‌اند. آیا شعر بدون مخاطب، بی‌نقاب‌تر و خالص‌تر نیست؟

راهکار:

این بیت‌ها تجسمی از «عشق بدون شیء» در فلسفه‌اند؛ یعنی خودِ عمل شاعری، معشوق واقعی می‌شود. شاید شعر تو تنها یار وفادارت باشد که هرگز نیست نمی‌شود.