تحمل نبودنت را ندارد: وقتی معشوق خدای دل میشود:
از منظر عصبشناسی، عشق رمانتیک دقیقاً مسیرهای دوپامینی مشابه اعتیاد به مواد را در مغز روشن میکند. وقتی معشوق غایب است، همان نواحیای فعال میشوند که در درد جسمی و ولع مصرف مواد دخیلاند. این «خدایی» که میگویی، در مغز یک وابستگی شیمیایی قدرتمند است. در اساطیر یونان، اروس خدایی بود که عقل را زایل میکرد و فدایی میطلبید. آیا این پرستش را محصول غریزه میدانی یا انتخابی آگاهانه؟
راهکار:
این بیت به پدیدهای به نام «لیمرنس» اشاره دارد؛ حالتی که معشوق به مرکز ثقل روانی تبدیل میشود. جالب است بدانید این شیفتگی شدید در مغز، مسیرهای دوپامینی اعتیاد را فعال میکند و معمولاً بین ۱۸ ماه تا ۳ سال دوام دارد. بعد از آن یا به عشقی بالغ تبدیل میشود یا فروکش میکند. نوعی پرستش موقت بیولوژیکی.