رفیق واقعی؛ کسی که بخشی از زندگیات میشود:
تحقیقات نوروساینس نشان میدهد که دوستیهای عمیق، همان نواحی مغز را فعال میکنند که دلبستگی مادر-کودک فعال میکند (سیستم دوپامینرژیک و اکسیتوسین). یعنی «رفیق شدن» یک فرآیند شیمیایی-عصبی است، نه فقط یک انتخاب اجتماعی. جالب اینجاست که مغز بین «رفیق صمیمی» و «خانواده» تفاوت ساختاری قائل نمیشود. سوال: آیا تا به حال برایت پیش آمده که یک رفیق، از اعضای خانوادهات به تو نزدیکتر باشد؟
راهکار:
این جمله به نوعی به «نظریه دلبستگی» جان بالبی اشاره دارد: بعضی روابط آنقدر عمیق میشوند که الگوی دلبستگی ایمن را در مغز فعال میکنند. اگر میخواهی بدانی کدام رفیقت واقعاً «بخشی از زندگیت» شده، به این فکر کن: وقتی خبر خوب یا بد داری، اولین کسی که به ذهنت میرسد کیست؟