خاطره‌ای که در یاد تو نیست، در یاد ماست:
مغز انسان برای بقا طراحی شده، نه برای ثبت دقیق خاطرات. پدیده «بازبینی حافظه» باعث می‌شود هر بار که خاطره‌ای را به یاد می‌آوریم، آن را بازنویسی کنیم. جالب اینجاست که خاطرات مشترک در شبکه‌های اجتماعی (مثل تاو) دقیقاً همین کار را می‌کنند: خاطره‌ای که یک نفر فراموش کرده، در حافظه جمعی دیگران زنده می‌ماند. آیا این نوع حافظه جمعی می‌تواند جایگزین حافظه فردی شود؟
راهکار:
این جمله به تضاد بین حافظه فردی و جمعی اشاره دارد. می‌توان آن را از دید روانشناسی حافظه بازنویسی کرد: خاطراتی که شخص فراموش می‌کند، گاه در حافظه دیگران زنده می‌مانند و هویت جمعی را شکل می‌دهند.