چرا نباید منتظر تغییر آدمها بمانیم؟:
در نظریه بازیها، استراتژی «چشم در برابر چشم» نشان میدهد آدمها معمولاً همان رفتاری را برمیگردانند که دریافت میکنند؛ پس «بهتر شدن» اغلب نتیجه محیط و واکنش اطرافیان است، نه یک ارادهی درونیِ تنها. روانشناسی هم میگوید ما دیگران را بر اساس پتانسیلشان قضاوت میکنیم، در حالی که دیگران ما را بر اساس رفتار فعلیمان میسنجند. یعنی معیار انتخابِ تو باید «الانِ» او باشد، نه «فردایِ» خیالی. تا حالا چند بار منتظر تغییر کسی ماندی و نتیجهی عکس گرفتی؟
راهکار:
این جمله را به معیار عملگرایانه تبدیل کن: قبل از سرمایهگذاری عاطفی، از خودت بپرس «الان با من چطور رفتار میکند؟» نه «ممکن است بعداً چهطور شود؟»