بزرگ شدن و غمِ رهایی های از دست رفته:
روانشناسی میگوید این حس «نوستالژی دردناک» است. مغز ما با مکانیسم «فراموشی گزینشی»، سختیهای کودکی (مثل درماندگی، وابستگی مطلق) را حذف و شیرینیهایش را بزرگنمایی میکند تا از فشار روانی حال محافظتمان کند. آیا این خیانتِ مغز به زمان حال نیست؟
راهکار:
این حس رایج، اغلب از «نوستالژی انتخابی» مغز ناشی میشود؛ مغز خاطرات خوب گذشته را پررنگ و سختیهایش را کمرنگ میکند. شاید تمرکز بر «آزادی عمل» و «امکاناتی» که الان دارید و در کودکی نداشتید، بتواند این دیدگاه را متعادل کند.