لطف کردن به ناسپاس‌ترین آدم‌ها؛ نشانه توانایی کلاس جهانی:
تحقیقات عصب‌شناسی نشون داده که وقتی به کسی بدون انتظار بازگشت کمک می‌کنیم، مغز ما دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کنه—همون هورمون‌هایی که در احساس لذت و پیوند اجتماعی نقش دارن. جالب اینجاست که این واکنش شیمیایی حتی وقتی طرف مقابل ناسپاس باشه هم رخ می‌ده، چون سیستم پاداش مغز به «نیت» ما واکنش نشون می‌ده، نه به «نتیجه». پس لطف کردن به نمک‌نشناس‌ها در واقع یک «دستکاری هوشمندانه» از مغز خودمونه برای تقویت سلامت روانی‌مون. سوال اینجاست: آیا این توانایی رو میشه تمرین کرد یا ذاتی‌ست؟
راهکار:
این جمله رو میشه به‌عنوان یک «تمرین روزانه» دید: هر روز یک کار کوچک برای کسی انجام بده که هیچ انتظاری ازت نداره، حتی اگه قدردان نباشه. این کار رو به‌عنوان یک «سرمایه‌گذاری روی شخصیت خودت» ببین، نه روی رفتار طرف مقابل.