لبخند زدن به آدم اشتباهی

پشیمانی از لبخند به آدم اشتباهی؛ مرز مهربانی:

لبخند در آغاز، نشانه‌ی تسلیم بوده، نه صمیمیت؛ نخستی‌ها برای خنثی کردن تهدید، دندان‌هایشان را نمایش می‌دادند. مغز ما هنوز همان الگو را اجرا می‌کند: وقتی از کسی که ناخودآگاه خطرناکش می‌دانیم لبخند می‌زنیم، در واقع سیگنال «حمله نکن» می‌فرستیم. طرف مقابل اما آن را «تأیید» برداشت می‌کند. پس این لبخند فقط یک اشتباه اجتماعی نیست؛ یک کهن‌الگوی بقاست که در دنیای مدرن بد تأویل می‌شود. کدام لبخندت را حالا پس می‌گیری؟

راهکار:

لبخند تو آینه‌ی درون تو بود، نه رأیِ تأیید برای طرف مقابل. این پشیمانی بیشتر از آنکه درباره‌ی آنها باشد، درباره‌ی مرزی است که حالا واضح‌تر می‌بینی.