حسرت لبخندهای بیدلیل کودکی:
روانشناسی میگوید این حس، «نوستالژی پارادوکسیکال» است: حسرت دورهای که مغزمان حتی ظرفیت شناختی تعریف «خوشبختی» را نداشت، ولی احتمالاً بهدلیل فقدان پیشداوری و سیستم پاداش سادهتر، بیشتر در لحظه زندگی میکرد. آیا این خاطرات واقعیاند یا روایتی که ذهن از گذشته میسازد؟
راهکار:
این حس، نشانهی «نوستالژی آینده» است؛ حسرت خوردن برای لحظاتی که *همین الان* در حال سپری شدن هستند. شاید تمرین کوچکی باشد اگر همین امروز، یک دقیقه از کاری که «بیدلیل» حالتان را خوب میکند، فیلم کوتاهی بگیرید و برای خودتان آرشیو کنید.