اول تنگ باش، بعد گنگ؛ فرمول استایل جنتلمن:
پارادوکس «تنگ» و «گنگ» یادآور نظریه علامت‌دهی پرهزینه است: لباس تنگ، محدودیت حرکت را نشان می‌دهد؛ مثل کرست‌های ویکتوریایی که اشراف را از کار بدنی متمایز می‌کرد. «گنگ» بودن هم آمادگی برای قدرت را سیگنال می‌دهد. جنتلمن واقعی این دو را با خویشتن‌داری خنثی می‌کند؛ مثل کد دوئل که ادب ظاهری را با تهدید پنهان می‌آمیخت.
راهکار:
این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: «تنگ» یعنی خودت را جمع‌وجور و منظم نگه دار؛ «گنگ» یعنی وقتی جمع شدی، هویتت را با اعتماد‌به‌نفس فریاد بزن. جنتلمن کسی است که همزمان اتوکشیده است و در سکوتش یک قبیله پنهان دارد.