تیکه سنگین: لباس گرون، ذات ارزون:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «استنتاج صفت از ظاهر» میگویند: مغز از نشانههای مصرفی مثل برند لباس، بلافاصله تصویری از جایگاه اخلاقی میسازد. اما پژوهشها نشان میدهد افرادی که برای نمایش موقعیت، کالای لوکس میخرند، اغلب «عزت نفس مشروط» دارند و ارزش خود را با مقایسه بیرونی تنظیم میکنند. در اقتصاد هم کالای تجملی «وبرن» نام دارد؛ کالایی که با گرانتر شدن، تقاضایش بیشتر میشود تا فاصله اجتماعی ایجاد کند.
راهکار:
این جمله را میتوان بهجای یک نیش شخصی، یک مشاهده اجتماعی دقیق خواند: در جوامع مصرفی، لباس گران اغلب تلاشی برای جبران چیزی است که در درون ارزان حس میشود. شاید واکنش برعکس باشد: بهجای قضاوت شخصیت، از خود بپرسیم چرا نمایش قیمت برای بعضیها مهمتر از نمایش شخصیت است.