عشق و یکتاپرستی: تمرین پرستش تنها تو:
تحقیقات علوم اعصاب نشان داده که عشق رمانتیک همان مدارهای دوپامین و اکسیتوسین را فعال میکند که مواد اعتیادآور. این «یکتاپرستی» عصبی باعث میشود مغز معشوق را تنها منبع پاداش ببیند. جالب اینجاست که شاعران صوفی، قرنها پیش از این یافتهها، عشق زمینی را پلی به عشق الهی میدانستند—مولانا، حافظ و عطار همگی این «تمرین یکتاپرستی» را سرودهاند. آیا این انحصارطلبی عاطفی ریشه در نیاز تکاملی ما به پیوند عمیق دارد؟
راهکار:
این بیت زیبا را میتوان به مفهوم «ایدهآلسازی» در روانشناسی ارتباط داد: وقتی عاشق میشویم، مغز معشوق را در مرکز توجه قرار میدهد و بقیه را حذف میکند. برای نگاه تازهتر: اگر همین یکتاپرستی را به جای معشوق، به خودت هدیه بدهی چه؟ تمرین عشق به خود هم میتواند نوعی پرستش باشد.