کتاب سکوت

سکوت من کتابی است که هر نادانی نمی‌خواند:

مغز انسان سکوت را یک محرک فعال پردازش می‌کند، نه صرفاً نبودِ صدا. در پژوهش‌های عصب‌شناسی، هنگام سکوتِ معنادار، قشر پیش‌پیشانی بیش از زمان شنیدن جمله فعال می‌شود و مکث‌های طولانی‌تر از ۳ ثانیه می‌تواند سطح اکسی‌توسین و احساس صمیمیت را تغییر دهد. به همین دلیل، سکوتِ آگاهانه گاهی از زبان، اطلاعات بیشتری منتقل می‌کند.

راهکار:

سکوت همیشه عمیق نیست؛ گاهی فقط خالی است و ما با رمزآلود نشان دادنش، آن را کتابی ناخواندنی جلوه می‌دهیم. مرز میان سکوتِ پرمعنا و سکوتِ تهی را می‌شود در نگاه و ریتم تنفس گوینده پیدا کرد، نه در خودِ سکوت.