کتاب داستان زندگی

زندگی تلخ مثل کتاب داستان؛ روایتی که اشک می‌آورد:

چرا از داستان غمگین لذت می‌بریم؟ ارسطو به این حالت «کاتارسیس» می‌گفت: تخلیه هیجانی از طریق همذات‌پنداری. پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهند هورمون اکسی‌توسین هنگام خواندن روایت‌های غم‌انگیز ترشح می‌شود و همدلی را افزایش می‌دهد؛ در واقع مغز بین درد واقعی و درد روایی تمایز کامل نمی‌گذارد، اما فاصله امن تماشاگری، اندوه را به لذتی تلخ بدل می‌کند.

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ی تراژدی یونانی هم دید: قهرمان داستان تو لزوماً شکست‌خورده نیست، بلکه در حال عبور از قوس روایی پیچیده‌ای است. اگر هر صفحه اشک دارد، یعنی عمق احساسی بالایی در کار است؛ شاید جلد دوم را باید با راوی‌ای نوشت که طنز تلخش را هم می‌بیند.