چرا باید آدمایی که اذیتت میکنن رو حذف کنی؟:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهند تجربه طرد اجتماعی همان مدارهای مغزی درد فیزیکی را فعال میکند؛ یعنی اشک بعد از رفتار آزاردهنده یک پاسخ عصبی واقعی است، نه ضعف. حضور مداوم افراد سمی سطح کورتیزول را بالا نگه میدارد، خواب و سیستم ایمنی را مختل میکند و آمیگدال را بیشفعال میسازد. قطع رابطه در این معنا یک مداخله بیولوژیک برای کاهش التهاب مزمن است. آخرین باری که یک رابطه آسیبزننده را تمام کردید، در بدنتان چه تغییری حس کردید؟
راهکار:
این متن را میتوان جور دیگری هم دید: حذف آدمها همیشه به معنای بیرون انداختن از زندگی نیست؛ گاهی یعنی مرزگذاری هیجانی. آدمی که مدام اشک شما را درمیآورد، شاید به اندازه یک رابطه نزدیک به شما دسترسی دارد. کم کردن دسترسی، پاسخ ندادن به بحثهای سمی و محافظت از زمان تنهایی هم نوعی «پاک کردن» است. اینطوری بدون درگیری اضافه، سیستم عصبیات فرصت ترمیم پیدا میکند.