قسمت نشدن

عشق نافرجام و پیری در جوانی:

آیا می‌دونستید مغز انسان درد عاطفی طرد شدن رو درست در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کنه که درد فیزیکی رو؟ تحقیقات نشون داده قشر سینگولیت قدامی هنگام طرد اجتماعی فعال میشه. پس 'دل شکستگی' شما یک آسیب واقعی مغزی است. سوال اینجاست: آیا ما برای حفظ پیوندهای اجتماعی تکامل یافته‌ایم که این درد را به عنوان یک سیگنال بقا احساس کنیم؟

راهکار:

این حس، یادآور این حقیقته که گاهی عمق عشق با رسیدن سنجیده نمیشه، بلکه با تحمل نرسیدن.

تورا دیدمت با دیگری: روانشناسی یک تبریک تلخ:

دیدن معشوق با فردی دیگر، همان نواحی مغز را روشن می‌کند که شکستگی استخوان! پژوهش‌های عصب‌شناختی تایید می‌کنند که درد عاطفی و فیزیکی مسیرهای مشترکی دارند. این‌که نوشته‌اید «مبارک دیگری» هم جالب است: در روانکاوی به آن «واکنش وارونه» می‌گویند؛ جایی که فرد برای دفاع از خود در برابر رنج، احساسی متضاد (مثل محبت اغراق‌شده) ابراز می‌کند. در واقع این یک مکانیسم ناخودآگاه برای کم‌کردن شوک عاطفی است.

راهکار:

لحظه‌ی دیدن معشوق با دیگری، مغز انسان همان مسیرهای درد فیزیکی را فعال می‌کند. شاید این تبریک تلخ، تلاشی برای التیام آن شکاف عصبی باشد. جالب است که از منظری دیگر، «دیگری» صرفاً نمایان‌گرِ مسیری متفاوت است، نه الزاماً برتر. گاهی «قسمت نشدن» صرفاً هم‌فرکانس نبودن است، نه بی‌ارزشی شما.

جوانی با قلبی پیر و غمگین: