قصه ناشنیده

یکی بود، هیچ‌کس نبود – قصه‌های ناشنیده:

آیا می‌دانستی طبق نظریه «هویت روایی» پل ریکور، داستان‌های ناگفته حتی بیش از داستان‌های گفته‌شده روی هویت ما اثر می‌گذارند؟ سکوت در قصه‌گویی گاهی بلندتر از کلمات فریاد می‌زند. اینجا «هیچ‌کس» شخصیت اصلی است؛ انگار راوی با حذف خودش، ما را مجبور می‌کند به جای او فکر کنیم. چه طور می‌شود قصه‌ای را شنید که راوی‌اش حاضر به گفتن نیست؟

راهکار:

این جمله ناتمام، خود قصه‌ای است دربارهٔ قصه‌هایی که هرگز گفته نشدند. شاید اگر همان «یکی بود، یکی نبود» را کامل می‌کردیم، به کشف این نکته می‌رسیدیم که «هیچ‌کس» در واقع پررنگ‌ترین شخصیت داستان است. برای بازنویسی، می‌توانی روایت را از چشم همان «هیچ‌کس» ادامه بدهی.