دل من غصه نخور، خدا قصهنویس ماست:
نظریهای در روانشناسی میگوید انسانها ذاتاً داستانسرا هستند و برای رنجهایشان روایت میسازند. «قصهنویس ما خداست» در واقع یک فراروایت است: اعتقاد به طرحی الهی که به درد معنا میدهد. جالب اینکه این باور در فرهنگهای مختلف تکرار شده، از «مشیت الهی» تا «کتاب سرنوشت». اما آیا این روایت باعث میشود اختیار آدمی کمرنگ شود؟
راهکار:
اگر این حس را داری که زندگیات طبق یک نقشه از پیش تعیینشده پیش میرود، میتوانی یک دفترچه بردار و سه لحظهای که فکر میکردی خدا «قصهنویس» بوده را بنویس. بعد ببین آیا همان لحظات بعداً به یک «معنا» تبدیل شدند؟ این تمرین روایتسازی شخصی است.