بیحسی پس از درد: ذوق و رنج را گم کردهام:
در روانشناسی به این پدیده «ناهمحسی عاطفی» میگویند: دردی آنقدر مزمن یا شدید باشد که سیستم پردازش هیجانی مغز عملاً خاموش میشود. آزمایشها نشان میدهند استرس طولانیمدت سطح دوپامین و اندورفین را به طرز متناقضی بالا میبرد و فرد نه غمگین است نه شاد—فقط تهی. در این حالت، نبودن درد هم نشانهٔ التیام نیست؛ مثل قطع شدن دزدگیر وقتی سارق دارد باتری را درمیآورد.
راهکار:
بیحسی عاطفی مثل داروی بیحسی موضعی ذهن عمل میکند: درد را پنهان میکند اما زخم هنوز هست. این پاسخ بقا موقتی است، و بازگشت تدریجی درد در واقع نشانهٔ خوبی است—یعنی سیستم عصبی روانیات دوباره فعال میشود تا ترمیم واقعی رخ دهد.