قرآن و نهج البلاغه

استفاده ابزاری از دین؛ سخنرانی ۱۴ مهر ۱۳۷۹:

در جامعه‌شناسی دین به این وضعیت «تصاحب نمادین» می‌گویند: وقتی زبان مقدس نه برای فهم، بلکه برای مشروعیت‌بخشی به قدرت به کار می‌رود. نمونه تاریخی‌اش خوارج بودند که قرآن را بر سر نیزه کردند تا علیه امام علی(ع) استفاده کنند؛ جالب اینکه خود علی(ع) در نهج‌البلاغه هشدار داد قرآن بی‌نطق است و انسان‌ها به آن سخن می‌دهند. یعنی متن مقدس می‌تواند در دست مدعیان، به ضد خودش تبدیل شود. معیار شما برای تشخیص، ادعا است یا رفتار؟

راهکار:

این نقل‌قول نمونه‌ای از «وارونگی نشانه» است: گروهی متن مقدس را نه برای فهم، بلکه برای مشروعیت‌بخشی به قدرت خود به کار می‌گیرند. در علوم اجتماعی به این «تصاحب نمادین» می‌گویند؛ وقتی روایت رسمی مصادره می‌شود تا رفتار گروهی بدیهی جلوه کند. برای دیدن دقیق‌تر، ادعاها را جدا از رفتارها در یک بازه کوتاه رصد کن.