چرا همه میرن حتی اونا که قول موندن دادن؟:
در علوم اعصاب به این «خطای پیشبینی عاطفی» میگویند: مغز در لحظهی قول دادن، میزان درد آینده را دستکم میگیرد. اسکنهای fMRI نشان دادهاند تعهد به ماندن همان مسیر پاداش را فعال میکند که خوردن شیرینی؛ و رها کردن آن، دقیقاً مانند قطع یک مادهی اعتیادآور در آمیگدال واکنش ایجاد میکند. پس قولشان دروغ نبود؛ پیشبینی نسخهای از خودشان بود که هیچوقت ساخته نشد. آیا میشود به کسی که هنوز نرفته، بدون باور به قولهایش اعتماد کرد؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور بازنویسی کرد: بعضیها فقط برای یک فصل از زندگی ما ماندند؛ قولشان دروغ نبود، نقشهای بود که سرنوشت تغییرش داد. همینطور بپرس: کدام رفتن، جایی برای یک ماندنِ تازه باز کرد؟