قول بی دوام

وقتی زیر قولش زد: نشدی اونی که می‌گفت می‌مونه برای همیشه:

در علم روانشناسی، مغز وعده‌ها را بر اساس شرایط هیجانی لحظه تنظیم می‌کند، نه بر اساس پیش‌بینی دقیق از خودِ آینده. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ما «خود آینده» را تقریباً مثل یک فرد غریبه می‌بینیم و به همین راحتی بهش قول‌های سنگین می‌دهیم. در واقع، آن «منِ ایده‌آل» است که حرف می‌زند، نه «منِ واقعی». حالا سوال اینجاست: آیا اساساً «همیشه» در روابط انسانی یک توهم مشترک نیست؟

راهکار:

آدم‌ها گاهی نه از روی عمد، بلکه به این دلیل که تصویر آرمانی خود را با واقعیت اشتباه می‌گیرند، وعده‌هایی می‌دهند که از عهده‌شان برنمی‌آید. آن «منِ آینده» برایشان مثل یک غریبه است، نه کسی که واقعاً قرار است بشوند.