جهان کودک و دیوانه: هیچ جهانی بهتر از جهان تو نیست:
علوم اعصاب میگوید مغز کودکان تا بلوغ، حجم عظیمی از اطلاعات را بدون فیلتر پردازش میکند و به همین دلیل دنیا برایشان تازه و جادویی است. در بیماران سایکوتیک هم پردازش حسیِ بیشفعال باعث دیدنِ الگوهایی میشود که دیگران نمیبینند؛ پس «بهتر بودنِ جهانِ دیوانه» شاید از نظر علمی همان «بیشتر دیدن» است، نه کمتر. شاعر با یک استعاره به کشفی رسیده که علوم اعصاب تازه به آن رسیده: آزادی از فیلتر عادت. آیا میتوان بدون دیوانهشدن، آن فیلتر را گاهی خاموش کرد؟
راهکار:
این بیت را میتوان بازتعریف «ارزشمندی» دانست: کودکی و دیوانگی، دو حالتی هستند که انسان از ترسِ قضاوت رها میشود؛ پس جهانِ آنها نه سادهتر، بلکه صادقانهتر است. اگر بخواهیم تصویر را به زندگی مدرن ببریم، «قدر خود دانستن» یعنی همین: دیدنِ جهان با چشمان خودت، نه با چشمِ توقع دیگران.