وقتی قوی بودن به صدای شکستن استخوان میرسد:
در علم مواد، اجسام ترد مثل شیشه و استخوان قبل از شکستن هیچ تغییر شکل ظاهری نشان نمیدهند؛ نیرو را تا آستانه بحرانی تحمل میکنند و بعد در کسری از ثانیه میشکنند. بدن انسان هم زیر استرس مزمن، کورتیزول را آنقدر بالا نگه میدارد که فرد همچنان «قوی» دیده میشود، اما وقتی ذخایر سلولی تخلیه شود، فروپاشی ناگهانی رخ میدهد؛ دقیقاً مثل همان استخوان. آیا قوی بودنِ طولانی مدت خودش یک عامل خطر نیست؟
راهکار:
میشود این استعاره را جور دیگر هم دید: صدای شکستن استخوان، گاهی صدای ترک برداشتن یک نقاب قدیمی است، نه صدای نابودی. بعضی شکستگیها شروع شکل تازهاند؛ همانجا که نقشه قبلی تمام میشود.