پندار و کردارم نیک است، اما گفتارم مشکل دارد!:
در مغز، فاصلهای واقعی بین قصد و بیان وجود دارد: قشر پیشپیشانی مسئول مهار تکانه است، اما آمیگدال در موقعیتهای هیجانی سریعتر از مراکز زبان فعال میشود. به همین دلیل گفتار میتواند از پندار و کردار عقب بماند یا جلو بزند، حتی وقتی نیت کاملاً سالم است. جالب اینجاست که انسان تنها موجودی است که میتواند همزمان نیت خوب، رفتار خوب و کلامی ناهماهنگ داشته باشد و خودش هم دقیقاً متوجه همین شکاف باشد.
راهکار:
گفتار برای تو مثل فیلتری شل است، نه موتور معیوب؛ چون پندار و کردار سالم هستند، کافی است بین حس و جمله یک مکث نفسگیر بگذاری تا کلمهها از صافی رد شوند.