کنسرت تنهایی

گیتار دل بی‌کوک؛ نواختن عشق در کنسرت تنهایی:

در علوم اعصاب، موسیقی و عشق هر دو محرک «پاداش»اند، اما نکتهٔ عجیب این‌جاست: مغز هنگام شنیدن ناهماهنگی (همین گیتارِ بی‌کوک) بیش از لذت، درگیرِ پیش‌بینی و جست‌وجوی الگو می‌شود. یعنی همان‌جا که ریتم را گم می‌کنیم، خلاقیتِ شناختی بیدار می‌شود تا برای سکوت‌ها معنا بسازد. پس شاید بی‌کوکی، مغز را برای آهنگِ جدیدی کوک می‌کند؛ آیا می‌شود در فقدان، آهنگساز شد؟

راهکار:

این بی‌کوکی را نه پایانِ نواختن، که آغازِ بداهه‌نوازی ببین: وقتی نُتِ نگاهِ او را نمی‌توانی بخوانی، نُتِ تازه‌ای از جنسِ نگاهِ خودت بساز؛ ریتمِ این کنسرتِ تنهایی را می‌توانی با صدایِ قدم‌های خودت کوک کنی.