حسادت مردم حتی به مرگ: چرا میگویند «خوش بحالش»؟:
در روانشناسی اجتماعی، چنین واکنشی به «شادن فروید» (Schadenfreude) گره خورده است. وقتی کسی میمیرد و فردی میگوید «خوش به حالش»، در واقع یک مقایسه اجتماعی معکوس انجام میدهد: مرگ طرف مقابل را به صورت ناخودآگاه «برنده شدن» در خروج از دشواریهای زندگی میبیند، در حالی که خودش در رنج روزمره مانده است. پژوهشها نشان میدهند این مکانیسم در فرهنگهایی که رقابت نانوشته بر سر «سختی کشیدن» دارند، بیشتر فعال میشود. آیا تا به حال شده در تلخترین لحظهها هم رگهای از این نیش و کنایه را در اطرافیان دیده باشید؟
راهکار:
این جمله ریشه در «مقایسه اجتماعی نزولی» دارد: مردم گاهی برای کاهش ناراحتی از وضع خود، بدبختی دیگران را کوچک میکنند. میتوانی این تلخی را با یک چالش ذهنی خنثیکننده تبدیل کنی؛ مثلاً هر بار کسی طعنهای مشابه زد، در ذهنت بگویی «این حسادت او را تخلیه میکند، نه ارزش مرا» و توجه را به دستاورد شخصی خود برگردانی.