کنایه بی صاحب

خر بی‌صاحب؛ تیکه‌ای سنگین درباره ارزش و قضاوت:

در روان‌شناسی تکاملی، بدنام‌سازیِ دسترس‌پذیری با هدف کنترل انتخاب جفت در جوامع دارایی‌محور شکل گرفت؛ هرچه مالکیت مهم‌تر شد، نظارت بر رفتار دیگران شدیدتر شد. از طرفی اثر «ارزش کمیابی» نشان می‌دهد مغز انسان به چیزهای محدود ارزش بیشتری می‌دهد؛ پس این جمله پیش از آنکه توصیف یک آدم باشد، نقشه‌ی ذهنی گوینده از اقتصاد توجه است.

راهکار:

این جمله از زاویه روان‌شناسی اجتماعی، برچسب «بی‌صاحب» را به‌جای شخص، متوجه معیارهای دوتاییِ ارزش‌گذاری می‌کند؛ در حالی‌که ارزش رابطه معمولاً با کیفیت پیوند و انتخاب آزاد سنجیده می‌شود، نه با قضاوت بیرونی.