کمبود ارتباط عاطفی

تنهایی انسان مدرن؛ پناه بردن به هنر به جای همدیگر:

مطالعات هاروارد (۸۵ ساله) نشان می‌دهد کیفیت روابط انسانی، قوی‌ترین پیش‌بین سلامت و طول عمر است؛ حتی قوی‌تر از ژنتیک. در مغز، طرد اجتماعی همان نواحی درد فیزیکی را فعال می‌کند. هنر پناهگاه است، چون شبیه‌سازی امن پیوند است؛ اما جای لمس واقعی را نمی‌گیرد. آیا هنر مسکن است یا پلی برای بازگشت به هم؟

راهکار:

شعر و فیلم پناهگاه‌های امنی‌اند چون پایان‌شان دست ماست؛ آدم‌ها اما پایان‌شان دست ما نیست. شاید بی‌پناهی امروز از جنس ترس از همین بی‌کنترلی است: پناه بردن به آثار هنری، تمرین کوچکی است برای تحمل نزدیکیِ واقعی.