کم شدن تمرکز

تکنولوژی وقت آزاد کرد، اما تمرکز را کجا برد؟:

هربرت سایمون در ۱۹۷۱ پیش‌بینی کرد: ثروت اطلاعات یعنی فقر توجه؛ چون توجه انسان ثابت است و اطلاعات نامحدود. امروز هر اسکرول، توجه کمیاب را به الگوریتم می‌فروشد. مغز هم برای پاداش فوری کالیبره شده، پس محتوای کوتاه‌تر دوپامین سریع‌تر می‌دهد و آستانه حوصله را بالا می‌برد. وقت آزادشده اغلب نه استراحت، که خوراک الگوریتم شد. چه چیزی از توجه شما بیشتر سود می‌برد؟

راهکار:

وقتی ابزارها هر کاری را سریع‌تر می‌کنند، توجه به کالای کمیاب تبدیل می‌شود؛ وقت آزادشده نه ذخیره، بلکه خرج انتخاب‌های بیشتر می‌شود. به‌جای پرسیدن «وقت کجا رفت؟»، می‌شود پرسید «توجهم به چه چیزی فروخته شد؟» این تغییر زاویه، از احساس گناه به دیدن الگوی مصرف توجه می‌برد.