عبور از سختی؛ راز بیحسی عاطفی:
مغز پدیدهای دارد به نام «عادتپذیری لذتگرا»: بعد از هر شوک یا اوج عاطفی، سطح پایه درد و لذت را بازنشانی میکند. همین مکانیزم باعث میشود نه سوگ قدیم همان تیزی اول را داشته باشد نه شوق قدیم همان شعله را. جالب اینکه این واکنش برای بقا حیاتی است، اما اگر بیش از حد فعال شود به «بیحسی عاطفی» میرسد. آیا این هزینهای است که بقا از ما میگیرد؟
راهکار:
این جمله توصیف «کالیبره شدن عاطفی» است، نه پایان احساسات. بعد از عبور از رخدادهای سنگین، مغز آستانه لذت و درد را بالا میبرد تا انرژی ذخیره کند؛ زیبایی از بین نمیرود، فقط دیگر با همان حجم قبلی برنمیگردد.