دلم یک آغوش امن میخواهد؛ خستگیهای ناگفتهام:
آغوش ۲۰ ثانیهای سطح اکسیتوسین را افزایش میدهد و کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش میدهد. اما نکتهٔ جالبتر: مغز انسان تفاوت زیادی بین آغوش واقعی و خیالی نمیگذارد! یعنی میتوانی با تصور یک آغوش امن، همان واکنش شیمیایی آرامشبخش را فعال کنی. حالا خستگیهای ناگفته مثل فایلهای فشردهنشدهای میمانند که فضای ذهنی را اشغال میکنند. شاید وقتش رسیده که همزمان، هم خستگیها را به زبان بیاوری، هم ذهنت را با آغوشی – واقعی یا خیالی – از نو راهاندازی کنی. تا حالا امتحان کردی؟
راهکار:
آن آغوش امن را شاید خودت باید برای خودت بسازی. پژوهشها نشان میدهند تصور یک آغوش هم میتواند همان حس امنیت را در مغز فعال کند. پس گاهی لازم نیست منتظر باشی؛ خودت را بغل کن، حتی در ذهن.