خستگی از جهان

دلم گرفته از دنیایی که غمش را به رخ میکشد:

مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد مغز ما ذاتاً به محرکهای منفی وزن بیشتری میدهد؛ به این میگویند «سوگیری منفی». برای اجداد شکارچی-گردآورنده، نادیدهگرفتن یک تهدید به قیمت مرگ تمام میشد، اما نادیدهگرفتن یک خبر خوب نه. به همین دلیل اخبار تلخ و غمهای جهان سریعتر از شادیها پخش میشوند و حس میکنیم دنیا فقط غمش را نشانمان میدهد. آیا این غمِ جهان است یا زومِ مغز ما روی رنج؟

راهکار:

این جمله را میتوان از زاویهی دیگری هم دید: جهانی که غمش را به رخ ما میکشد، دارد به ما فرصت همدلی و درک عمق میدهد. کسی که دلش میگیرد، یعنی هنوز میبیند، هنوز حس میکند و به دیگران وصل است؛ پس این دلتنگی پایان نیست، نشانهی زنده بودن آدمی است.