آدمهای پوچ و خراب کردن آرزوها؛ چطور رؤیاهایت را حفظ کنی؟:
در روانشناسی به این «بریدن شاخههای بلند» (tall poppy syndrome) میگویند: آدمهای پوچ معمولاً نمیخواهند رؤیای تو را خراب کنند، بلکه طاقت دیدن رشد تو را ندارند، چون رشد تو پوچی آنها را قاب میکند. چیزی که کمتر میدانند این است که مغز ما تهدید اجتماعی را دقیقاً مثل درد جسمی پردازش میکند؛ پس یک جملهٔ تحقیرآمیز میتواند همان اثر ضربهٔ واقعی را روی سیستم عصبی داشته باشد. سؤال این است: چرا میگذاریم آدمهای پوچ کلید ذهن ما را دست بگیرند؟
راهکار:
این جمله فقط یک هشدار نیست؛ در واقع آدمهای پوچ روی رؤیاهای بزرگ متمرکز میشوند چون چیزهای کوچک برایشان قابل دیدن نیست. شاید هر بار که کسی به رؤیایت خندید، یعنی آنقدر بزرگ است که در نگاه کوچک او جا نمیشود.