شعر تکاندهنده عاشقانه از هوشنگ ابتهاج:
لرزش بدن در عشق فقط استعاری نیست. آدرنالین ناشی از هیجان دیدار معشوق، انقباضات ریزماهیچهای را در سراسر بدن فعال میکند. از آن جالبتر، مدار پاداش مغز، رنج را با دوپامین آمیخته و به لذتی شبیه اعتیاد تبدیل میکند. به همین دلیل است که ویرانی با تو میارزد: قشر پیشپیشانی مغز که مسئول قضاوت منطقی است، در برابر سیل دوپامین تسلیم میشود و ما این شکست را عشق مینامیم.
راهکار:
این بیت یادآور مفهوم «ویرانگری سازنده» در عشق است؛ جایی که درد به واسطه حضور معشوق، نه نشانه زوال، که خودِ شکوفایی میشود. معشوق در این نگاه، معمار خرابههایی است که از قبل بیروح بودهاند و لرزش دل، اولین نشانه زنده شدن است، نه ترس.