تیکهدار درباره دعا؛ وقتی خیرت به خودت هم نمیرسد:
در روانشناسی، دعا اغلب نوعی مکانیسم تنظیم هیجان است؛ اما پژوهشها نشان میدهند وقتی فرد به جای اقدام، صرفاً برای دیگران دعا میکند، احساس مسئولیت عملیاش کاهش مییابد. جالبتر اینکه در برخی آزمایشها، افرادی که میدانستند برایشان دعا شده، عملکرد بدتری داشتند، چون فشار انتظار بالا میرود. آیا دعا کردن برای دیگران بیشتر تسکین خود دعاکننده است یا کمکی واقعی؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویه طنز تلخ هم خواند: گاهی آدمها به جای کمک عملی، دعا را سپر میکنند. برای تلنگر عمیقتر میتوانی بپرسی: «آخرین باری که دعای کسی واقعاً مشکلت را حل کرد کی بود؟»