وقتی همه جا تاریک است، تو نور خودت باش؛ جملهای از مولانا:
در تاریکی مطلق، شبکیه چشم میتواند تکفوتونها را هم تشخیص دهد؛ همچنین مغز با فعالیت خودبهخودی، فسفنهایی (نقاط نورانی خیالی) میسازد. یعنی «نور خودت بودن» یک واقعیت زیستشناختی است. حال تصور کن وقتی چشمانت را میبندی و آن نورهای ریز را میبینی، دقیقاً نور درونیات را تجربه میکنی. آیا تا به حال در تاریکی محض، چشمهای بستهات صحنههای نورانی ترسیم کردهاند؟
راهکار:
این نقلقول مولانا بازتابی از مفهوم «منبع کنترل درونی» در روانشناسی است: حتی وقتی محیط سراسر تاریک به نظر میرسد، نیروی روشنایی از درون تو میتابد.