خودسانسوری احساسی

خاموشی شمع و سکوت درون؛ متنی غمگین و عمیق:

شمع نمی‌سوزد، بخار موم است که می‌سوزد. شعله، حبابی توخالی از پلاسماست و اشک‌های شمع، مومی است که فرصت سوختن نیافته. خاموش کردن شمع یعنی قطع زنجیرهٔ تبخیر. اما نکتهٔ جادویی: اگر بلافاصله دود سفید بعد از خاموشی را با کبریت روشن کنی، شعله از مسیر بخار پایین می‌آید و دوباره شمع را روشن می‌کند؛ گواهی بر این که خاموشی همیشه موقتی است، فقط کافی است جرقه‌ای در مسیر درست باشد. این را می‌دانستید؟

راهکار:

سکوت مثل خاموشی شمع همیشه پایان نیست؛ گاهی دودِ آن سکوت در هوا پخش می‌شود و می‌تواند شعله‌ای تازه را روشن کند. شاید آن خاموشی اجباری، بلندترین فریاد اعتراض درونی‌ات بوده که حالا روی میز ریخته و دیده شده است.