گم‌شده در اندیشه؛ چگونه خود را در روح بیابیم:
در روانشناسی شناختی، این پارادوکس را با مفهوم «نشخوار فکری بارور» توضیح می‌دهند: وقتی ذهن در اندیشه گم می‌شود، در واقع از حافظه‌ی رویدادی فاصله می‌گیرد و به حالت فراشناختی می‌رود. پژوهش‌های اسکن مغز نشان می‌دهد در این لحظه، قشر کمربندی خلفی مثل یک تابلو راهنما از فکر به حس مستقیم سوییچ می‌کند. «روح» در اینجا همان خروجی شبکه‌ی توجه اجرایی است که تازه داده‌های درهمِ افکار را برای ساختن معنا مرور می‌کند. درست مانند رایانه‌ای که از حالت پردازش خارج شده و وارد حالت کشف الگو می‌شود.
راهکار:
این حسِ متضاد را می‌توان از دریچه‌ی شبکه‌ی حالت پیش‌فرض مغز دید: همان شبکه‌ای که وقتی در افکارت غرق می‌شوی فعال می‌شود، اما لحظه‌ی اتصال به روح در واقع جهشی است به شبکه‌ی توجه متمرکز. پس «گم‌شدن» یک جست‌وجوی عصبی است برای «یافتن» خودآگاهی.