خود را خالی کردن

از تهی بودن تا قضاوت دیگران؛ روایت یک خلأ خودخواسته:

مغز انسان از خلأ بی‌زار است؛ روان‌شناسان به آن «نیاز به انسجام شناختی» می‌گویند. وقتی با صفحه‌ای خالی مواجه می‌شود، ناخودآگاه الگوها، نیت‌ها و قضاوت‌های خود را روی آن فرافکنی می‌کند تا اضطراب ناشی از ابهام را کاهش دهد. کارل یونگ همین سازوکار را «سایه» می‌نامد: آنچه را در خود نمی‌بینیم، بیرون می‌بینیم. پس تو به آینه‌ای تبدیل شده‌ای که هر کس زشتی و زیبایی پنهانش را در آن تماشا می‌کند.

راهکار:

دیوار خالی تو بومِ فرافکنی دیگران است؛ هر قضاوتی که می‌شنوی، بیش از آنکه درباره تو باشد، درباره گوینده‌اش اطلاعات می‌دهد. این متن خودش دارد از همان دیوار فاصله می‌گیرد و نام خلأ را به زبان می‌آورد.