منتظر خودمان هستیم نه آن آدم؛ بازگشت به خود بعد از رفتن:
طبق نظریه خودگستری آرون، وقتی با کسی نزدیک میشویم هویت او را در خود ادغام میکنیم؛ بعد از رفتنش، بخشی از خودمان گم میشود و مغز همان مسیرهای اعتیاد را فعال میکند. به همین دلیل سوگ جدایی شبیه ترک ماده است. در روانشناسی، «خودِ پس از رابطه» باید بازسازی شود نه اینکه منتظر بماند. آیا نسخهای که با او بودی واقعاً کاملتر بود یا فقط وابستهتر؟
راهکار:
این یعنی سوگ فقط برای آدم نیست؛ سوگ برای نسخهای از خودته که توی آن رابطه زندگی میکرد. جستوجو را از «او» به «منِ آن دوران» تغییر بده تا بفهمی کدام بخش از تو واقعاً با او رفته و کدام بخش فقط پنهان شده است.