خوب بودن افراطی

زیادی خوب بودن تهش داستانه؛ عاقبت خوبی افراطی:

در روانشناسی، «خوب بودن افراطی» اغلب نقابی برای ترس از تعارض یا نیاز به تأیید دیگرانه. تحقیقات نشون می‌ده این الگو می‌تونه به «نشانگان انسان خوب» منجر بشه؛ جایی که فرد با سرکوب خواسته‌هاش، ته‌نشینی از خشم خاموش بر جا می‌ذاره. تهش داستان همینه: خوبی مصنوعی، تخریب تدریجی روابط.

راهکار:

خوب بودن بیش از حد، مثل چراغی می‌مونه که آنقدر به دیگران نور می‌ده تا خودش خاموش بشه. شاید تهش داستان همین باشه: تو در این از خودگذشتگی، خودت رو گم می‌کنی و دیگران هم قدر اون رو نمی‌دونن.