به سلامتی هر چه خواستیم و نشد:
تحقیقات روانشناسی مثبتگرا نشان میدهد که فرآیند «آرزو کردن» خود به اندازهی «رسیدن» دوپامین و رضایت تولید میکند. مغز ما برای «پیگیری» طراحی شده، نه «داشتن». شاید به همین خاطر است که حسرتهای نگفته شیرینتر از خاطرهی تحققیافتهها میمانند. شما کدام آرزوی نرسیده را هنوز دوست دارید؟
راهکار:
این جمله فلسفی را میتوان به یک تمرین روزانه تبدیل کرد: هر شب سه چیزی که آرزو کردی ولی نشد را به سلامتی بنوش (حتی با یک لیوان آب). این کار ذهن را از حسرت به پذیرش و قدردانی سوق میدهد.