هیچ آدمی ارزش بیخوابی شبانه ندارد:
محرومیت از خواب فقط خستگی نیست؛ مطالعات نشان میدهد فعالیت آمیگدال تا ۶۰٪ افزایش و اتصال آن به قشر پیشپیشانی کاهش مییابد؛ یعنی مغز بدون خواب، ترمز هیجاناتش را از دست میدهد. جالبتر آنکه مغز در خواب REM خاطرات عاطفی را بدون بار هیجانی پردازش میکند؛ پس شببیداری برای یک آدم، دقیقاً مکانیسم فراموشی هیجانی را مختل میکند.
راهکار:
این جمله را میتوان یک نسخهی مدرن از «مرزگذاری عاطفی» دانست: خواب، اولین قربانی روابط فرسایشی است. وقتی کسی خوابت را میگیرد، در واقع زمان پردازش هیجانی و ترمیم شناختیات را میدزدد؛ پس محافظت از خواب، نه خودخواهی، بلکه نوعی سواد روانی است.