خندههای الکی هم دنیای پنهانی دارند:
خندهٔ واقعی و الکی از نظر صوتی کاملاً متفاوتاند: خندهٔ واقعی فرکانس بالاتری دارد و نفسهای ریتمیکتری تولید میکند. مغز انسان میتواند این تفاوت را در ۰.۲ ثانیه تشخیص دهد. جالبتر این که بر اساس فرضیهٔ بازخورد چهره، حتی خندهٔ ساختگی هم عضلات گونه را فعال میکند و سیگنال «حال خوب» به مغز میفرستد. یعنی الکی خندیدن شاید خودفریبی باشد، اما مغزت را واقعاً فریب میدهد. آیا تا به حال شده خندهای که از ته دل نبود، حالت را بهتر کند؟
راهکار:
خندههای الکی فقط ویترین نیستند؛ نوعی سپر روانیاند. در روانشناسی به آن «تنظیم هیجان سطحی» میگویند که به مغز کمک میکند از فروپاشی لحظهای فرار کند. جالب اینجاست که گاهی همین لبخندهای مصنوعی، با بازخورد عضلات صورت، ترشح اندورفین را تحریک میکنند و از دل تظاهر، آرامشی واقعی میسازند. این تناقضِ انسانی را دست کم نگیر.