خندههای توخالی؛ وقتی زندگی لبخند زدن را به ما تحمیل میکند:
پاول اکمن نشان داد لبخند واقعی عضلهی دور چشم را درگیر میکند؛ لبخند فیک فقط گوشههای لب را میکشد. اما جالبتر: در مطالعات «کار عاطفی»، سرکوب احساسات پشت لبخند اجباری، کورتیزول را بالا میبرد و سیستم ایمنی را ضعیف میکند. با این حال، خندهی جسمیِ صرف، حتی ساختگی باشد، اندورفین آزاد میکند. سؤال این است: اگر زندگی لبخند را به تو تحمیل میکند، چرا از همین مکانیزم برای آزاد کردن ذهنت استفاده نکنی؟
راهکار:
این خندههای خالی فقط یک نقاب نیستند؛ نشانهی این است که هنوز آنقدر صادقی که از شکاف بین درون و بیرونت رنج میبری. همین رنج، نقطهی شروع زندگی واقعیتری است.