ماهِ دور و خمارِ دوری از معشوق:
نور ماه برای رسیدن به زمین حدود ۱.۳ ثانیه زمان میبرد؛ یعنی هر بار که به ماه نگاه میکنی، آن را در گذشته میبینی، نه حالا. پس این «دوری» فقط فاصله نیست؛ یک تأخیر زمانی است. رابطه با معشوقِ دور هم چنین است: همیشه یک لحظه از او را داری که دیگر گذشته است. آیا میشود عاشقِ یک تصویرِ تأخیری بود؟
راهکار:
این شعر را میشود تصویری از «آینه» هم دانست: ماه در آسمان نیست، در چشمِ توست. اگر این بیت را با نگاهِ خیس یا انعکاس ماه در آب ادامه بدهی، دوری به حضوری تازه تبدیل میشود.